ترجمه مقدمه فاوست

گوته کمابیش شصت سال از عمر گران‌مایه‌اش را، از سال 1773 تا 1832، با پروژه فاوست مشغول بود. گمان می‌رود، که او، با متن اولیه این داستان در دوران کودکی، در کتاب‌خانه پدرش آشنا شده باشد. داستانی که او را هرگز رها نکرد. او بارها، هر از چند گاهی این متن را دست می‌گرفت و رویش کار می‌کرد و هر بار به دلیلی آن را کنار می‌گذاشت. گاهی تقدم کارهای دیگر بودند، که باعث تعویق این پروژه می‌شدند، گاهی تردیدها و وسواس‌های خود گوته بودند، که او را از ادامه راه منصرف می‌کردند و یا شاید هم گوته خود را آن گونه که می‌بایست، برای تکمیل این کار عظیم، بالغ نمی‌دانست. کاری که بی‌تردید، مهم‌ترین اثر گوته، اگر نه، مهم‌ترین اثر زبان آلمانی به شمار می‌رود.

دیباچه نخست این کار را، گویا، گوته در سال 1797، وقتی که او بعد از حدود بیست سال، بار دیگر به کار روی این اثر می‌پردازد، نوشته است.

گوته منظومه فاوست را با سه پیش درآمد آغلز می‌کند: ره‌آورد، پیش‌پرده در تماشاخانه و پیش‌گفتار در آسمان

گوته با نوشتن این پیش‌درآمدها، می‌خواست، بین دنیای نمایش و دنیای واقعی فاصله بگذارد.

در پیش‌پرده دوم، هنر نمایش، از سه دیدگاه نگریسته می‌شود. از دید دلقک، که می‌خواهد بینندگان را با تفریح و خنده خوشنود کند. از نگاه شاعر، که می‌خواهد، هنری ناب ارائه بدهد و از چشم‌داشت صاحب تماشاخانه، که باید به کیسه و کاسه خودش و به معاش کارکنان تئاترش هم فکر کند. دیالوگ این سه شخصیت، از جهتی خارج از طنز نیست و از جهتی دیگر وجوه و ابعاد متفاوت تئاتر و به تبع آن زندگی را روشن می‌کند و حاوی این ادعاست، که به رواداری و حقانیت هر سه دیدگاه مهر تائید می‌گذارد و ضمنًا نمایش فاوست، برای هر سه گروه نام‌برده و هم‌چنین برای بیننده‌گانی که برای سرگرمی به تئاتر می‌آیند، فایده‌هایی در بر دارد.

گوته و شیللر هر دو از مخالفان نمایش‌های ناتورالیستی بودند. هر دو بین تئاتر و دنیای واقعی مرزهای آشکاری را قائل بودند و از این لحاظ می توان آن‌ها را از طرف‌داران تکنیک فاصله‌گذاری در تئاتر دانست؛ تکنیکی که در آغاز قرن بیستم، توسط برتولت برشت مورد توجه هنرمندان تئاتر قرار گرفت.

این دیباچه بیش‌تر به خودگویه‌ای می‌ماند. و نشان دهنده اراده آگاه نویسنده برای اتمام یک اثر نیست، بلکه بیش‌تر نشان دهنده آن است که اثر دارد خود را به نویسنده تحمیل می‌کند. چون نطفه‌ای که بسته شده است و مادری را به درد زایمان دچار می‌کند.

و مادر با اثری که هنوز در درون خود می‌پروراند، به گفت‌گوی شاعرانه‌ای می‌نشیند. گوته شخصیت‌های داستان خود را چون اشباحی که او را در همه عمر تعقیب کرده‌اند، به تجسم در می‌آورد.

درد زایمان شروع شده است و گوته می‌داند که تا تولد این نوزاد، راه درازی در پیش است.

دیباچه نخست، در ارتباط مستقیم با زندگی‌نامه گوته قرار دارد. او در این خودگویه به یاد همه عزیزانی می‌افتد که در اشتراسبورگ، در فرانکفورت و در وایمار داشته است. کسانی که دیگر در دنیا نبودند، ولی او را رها نمی‌کردند: خواهرش کورنلیا، پدرش، سوزانا کاتارینا، مرک و لنتس و بسیاری دیگر.

گوته این دیباچه را قبل از مرگ شیللر نوشته است، و آشکار است که با اصرار شیللر، این رفیق شاعرش بود که به تکمیل این اثر نشسته است. پرسش اساسی گوته در باره آن انگیزه‌ای است، که آدمی را در راه بدست‌آوردن شناخت، وامی‌دارد که پشت پا به همه‌ چیز بزند و در این راه حتی با شیطان هم دست بیعت بدهد!

عطش آدمی برای کشف و دانستن اسرار هستی تا جایی است که او حاضر است، برای این کشف و انکشاف به هر قیمتی تن در بدهد، حتی به بهای نابودی خودش و شاید هم، تمام هستی.

کنکاش در یافتن پاسخی برای همین سوآل است که فاووست کهنه‌گی نمی پذیرد.